มากกว่าห้วงคิดถึง
ร้อยคำรำพึงจะเรียกหา
อาจตกหล่นหลุมกาลเวลา
รอเธอกลับมา มาพบกัน

ความจริงของชีวิต
ที่พร่ำคิดว่ายากหนักหนา
หอบทุกข์และคราบน้ำตา
เดินทางหาคำตอบของใจ

แท้จริง เพียงแค่บางสิ่ง
ที่หล่อเลี้ยงตัวของตนได้
คือ มองโลกด้วยความงาม จากข้างใน
และยิ้มให้ความเสียใจ ที่สอนเราให้เติบโต

เลิกฟังเสียงผู้คนบ้าง
แล้วลองถามว่าเราชอบสิ่งไหน
อย่าพยายามเก่ง พยายามเป็นใคร
จงเชื่อมั่นในตัวตนของเราเอง