แดนนี้มีต้นกัญชา ปกคลุมแน่นหนา
ใบกัญชาป่านี้สะพรั่ง เวีบงวังทองก็รองกระท่อมพังพัง
ดีกว่าเวียงวัง ไม่หวังจะแรมไกล
ฟังเสียงไฟไหม้บ้องกัญชา ช่างชวนสุขา
เป็นเพลงพากล่อมขวัญเราให้ ฟังเพลินดีดั่งปี่พระอภัย

มือป้องจับบ้องคู่ใจ จะเป็นหรือตายไม่ห่วงกังวล
เวียงวังทองหรือจะมาสู้ กระท่อมฉันอยู่
พธูไม่หวังสักคน มีกัญชาสุขกว่ามีคู่กมล
ถึงหากฉันจน ก็ยังสุขล้นไม่หวังใดปอง
มองเห็นไฟไหม้บ้องเป็นควัน ดั่งหนึ่งเมฆสวรรค์

มีตะเกียงนั่นเหมือนจันทร์ส่อง ยามจะนอนก่ายกอดประคอง
มีคู่สุดรักคือบ้อง ชวนให้ฉันปองคือบ้องกัญชา   
อันว่าเหล้านั้น เอาให้ตาย แต่....กัญชานั้นช้าก่อน
ถ้าโหมท่อมนั้นกูหาไม่เห็น ฮ่าๆ
ผ่านเลย รอบเดียวผ่าน ....